NAG-DISFRAZ BILANG “TAONG-GRASA” ANG ISANG BILYONARYO AT HINUSGAHAN NG LAHAT—PERO ISANG NAGHIHIKAHOS NA MAG-INA ANG NAGBIGAY SA KANYA NG HULI NILANG PAGKAIN. ANG GANTI NG DON? ANG BUONG LUPA AT BUILDING.
Si Don Ricardo Monteverde ay nasa tuktok ng mundo. Siya ang may-ari ng Monteverde Group of Companies—ang nagpapatakbo ng pinakamalaking bangko at malls sa bansa. Sa isang pitik ng daliri niya, lahat ay yumuyuko. Pero sa kanyang ika-65 na kaarawan, naramdaman niya ang matinding lungkot.
Napagtanto niya na ang mga taong nakapaligid sa kanya ay puro “plastik.” Nakangiti lang sila dahil sa pera niya. Naisip niya: “Kung mawala ang lahat ng yaman ko ngayon, may titingin pa kaya sa akin bilang tao?”
Dahil dito, gumawa siya ng isang mapanganib na eksperimento.
Isang umaga ng Sabado, iniwan ni Ricardo ang kanyang mansyon sa Forbes Park. Walang bodyguard. Walang cellphone. Walang wallet.
Nagsuot siya ng lumang t-shirt na punit-punit, pantalon na mantsado ng grasa, at tsinelas na magkaiba ang kulay. Nilagyan niya ng uling at putik ang kanyang mukha at ginulo ang kanyang buhok.
Nagpunta siya sa gitna ng Business District—ang lugar kung saan nakatayo ang sarili niyang mga building.
Umupo si Ricardo sa gilid ng bangketa, gutom at uhaw. Naglatag siya ng karton at nilagay ang isang basyong lata.
Dumaan ang mga empleyado ng kumpanya niya. Mga naka-suit, mababango, nagtatawanan.
“Penge naman po… kahit pambili lang ng tinapay. Gutom na gutom na po ako,” garalgal na boses ni Ricardo, inaabot ang kamay.
Tumigil ang tawanan nila. Tinignan siya ng isa mula ulo hanggang paa na may matinding pandidiri.
“Ano ba ‘yan, ang baho! Doon ka nga! Nakaharang ka sa daan ng mga tao!” sigaw ng isang babae sabay sipa sa lata ni Ricardo. Gumulong ang lata sa gitna ng kalsada.
“Guards!” sigaw ng isang negosyante. “Paalisin niyo nga ‘tong pulubi na ‘to! Nakakasira ng image ng building natin!”
Lumapit ang security guard (na empleyado ni Ricardo) at pinalo ng stick ang binti ng Don. “Alis sabi! Bawal tambay dito! Dun ka sa basura!”
Tumayo si Ricardo, paika-ika. Masakit ang katawan, pero mas masakit ang puso niya. Sa loob ng limang oras, ni isang sentimo ay walang naghulog sa kanya. Naramdaman niya ang pagiging invisible.
Dahil sa init at gutom, nagdilim ang paningin ni Ricardo. Bumagsak siya sa gilid ng isang maliit at mabahong eskinita—malayo sa airconditioned na mga mall.
Doon nakapwesto ang maliit na karinderya ni Aling Maria.
Si Maria ay isang biyuda na mag-isang nagtataguyod sa kanyang 7-taong gulang na anak na si Angel. Lubog sila sa utang at ang karinderya ay malapit nang isara dahil sa taas ng upa.
“Nay! Nay, may Lolo po na natumba sa labas!” sigaw ni Angel.
Dali-daling lumabas si Maria. Nakita niya ang matandang madungis na nakahandusay. Ang ibang tao ay diring-diri, pero iba si Maria. Ang nakita niya ay isang amang nangangailangan.
“Tay! Tay, ayos lang po kayo?” Inalalayan ni Maria at Angel si Ricardo para makaupo sa isang monobloc.
Binuksan ni Ricardo ang mga mata niya. “T-Tubig… pagkain…”
Tumingin si Maria sa kanilang kaldero. Ang natitira na lang ay isang mangkok ng Ginisang Monggo at kalahating kanin. Ito na sana ang tanghalian nilang mag-ina dahil mahina ang benta.
Pero hindi nagdalawang-isip si Maria.
“Angel, anak, ibigay mo kay Lolo ang tanghalian natin. Tayo na lang maghati sa sabaw mamaya,” utos ni Maria.
Inihain nila kay Ricardo ang mainit na monggo.
Nang amuyin ni Ricardo ang pagkain, tumulo ang luha niya. Sa buong buhay niya, nakakain na siya ng Steak at Lobster, pero wala pang pagkaing kasing-bango nito. Ang lasa ng malasakit.
“Misis… wala akong pambayad,” mahinang sabi ni Ricardo habang kumakain.
Ngumiti si Maria, hinaplos ang likod ng matanda. “Tay, ubusin niyo na po ‘yan. Hindi lahat ng bagay binabayaran ng pera. Ang importante, magkalaman ang tiyan niyo.”
Si Angel, sa kanyang kainosentehan, ay lumapit kay Ricardo. Kinuha niya ang huling kendi sa bulsa niya.
“Lolo, dessert po. Para sumaya kayo,” ngiti ng bata.
Tinanggap ni Ricardo ang kendi. Ito ang pinakamatamis na regalo na natanggap niya.
Bago umalis si Ricardo, narinig niya ang usapan ng mag-ina.
“Nay, paano po ‘yung upa natin bukas? Palalayasin na daw tayo ni Mr. Ong.” “Magdadasal tayo, anak. Huwag kang matakot.”
Umalis si Ricardo na may bigat at pag-asa sa puso.
TATLONG ARAW ANG NAKALIPAS…
Lunes ng umaga. Dumating si Mr. Ong, ang masungit na landlord, kasama ang mga pulis.
“Maria! Tapos na ang palugit!” sigaw ni Mr. Ong. “Wala ka nang maibayad di ba? Ilista mo na ang mga gamit mo! Palalayasin na kita ngayon din! Gigibain na ang pwestong ito!”
Umiiyak si Maria at Angel habang nagmamakaawa. “Sir, parang awa niyo na. Kahit saan po kami matulog, okay lang, huwag lang po gibain ang karinderya. Dito lang po kami nabubuhay.”
Biglang may humintong convoy ng tatlong magagarang itim na SUV sa tapat ng makitid na eskinita.
Bumaba ang mga bodyguard na naka-barong. Hinawi nila ang mga tao.
Mula sa gitnang sasakyan, bumaba ang isang matandang lalaki na nakasuot ng napakamahal na Italian suit. Makintab ang sapatos, maayos ang puting buhok, at may awtoridad ang bawat hakbang.
Si Don Ricardo Monteverde.
Nanlaki ang mata ni Mr. Ong. Namutla siya. Alam niya kung sino ito. Ang may-ari ng lupang kinatatayuan ng building niya.
“D-Don Ricardo?” nauutal na bati ni Mr. Ong, yuko nang yuko. “Anong ginagawa niyo po dito sa lugar namin? Isang karangalan po!”
Hindi pinansin ni Ricardo si Mr. Ong. Dumiretso siya sa umiiyak na mag-ina.
Tinanggal ni Ricardo ang kanyang sunglasses. Tinitigan niya si Maria.
“Magandang umaga, Maria. Angel.”
Natigilan si Maria. Pamilyar ang boses. Pamilyar ang mga mata.
“K-Kilala ko po ba kayo, Sir?” tanong ni Maria, nanginginig sa takot.
Ngumiti si Ricardo. Inilabas niya mula sa bulsa ng kanyang mamahaling suit ang isang bagay—ang balat ng kendi na ibinigay ni Angel.
Napasinghap si Maria. Napahawak siya sa bibig niya.
“Kayo po… kayo po ‘yung Lolo na pulubi?” gulat na tanong ni Angel.
Humarap si Don Ricardo sa lahat ng taong nakapaligid—kay Mr. Ong, sa mga pulis, at sa mga usisero.
“Noong Sabado,” anunsyo ni Ricardo. “Naglakad ako dito bilang pulubi. Daan-daang mayayaman ang dumaan, pero sinipa at pinalayas lang nila ako. Pero ang mag-inang ito, na halos wala nang makain, ay ibinigay ang huli nilang pagkain para sa akin. Sila lang ang nakakita sa akin bilang TAO.”
Lumapit si Ricardo kay Mr. Ong.
“Mr. Ong, magkano ang utang ni Maria sa’yo?”
“D-Don Ricardo… sampung libo po… pero huwag na po… okay lang po…”
“HINDI.”
Seninyasan ni Ricardo ang kanyang assistant. Inabutan siya nito ng isang makapal na envelope at isang folder.
“Ito ang Isang Milyong Piso, Mr. Ong,” sabi ni Ricardo sabay abot ng pera. “Binibili ko ang building na ito at ang lupa sa paligid. Ngayon din. Umalis ka na at huwag na huwag mo nang guguluhin ang mag-inang ito.”
Nagpalakpakan ang mga tao habang tumatakbo paalis si Mr. Ong.
Humarap si Ricardo kay Maria at iniabot ang folder.
“Maria, ito ang Titulo ng building na ito,” sabi ni Ricardo. “Sa’yo na ito. Regalo ko sa’yo. Wala ka nang babayarang upa kahit kailan. Pwede mo nang palakihin ang karinderya mo.”
Napaluhod si Maria sa semento, humahagulgol. “Don Ricardo… sobra-sobra po ito… Diyos ko… isang mangkok lang po ng monggo ang binigay namin…”
Itinayo siya ni Don Ricardo at hinawakan ang mga kamay niyang magaspang.
“Maria, ang isang mangkok ng monggo na ibinigay nang bukal sa puso ay mas mahalaga kaysa sa bilyones ko sa bangko. Ibinigay mo sa akin ang dignidad ko nung mga oras na wala ako nito.”
Lumapit si Ricardo kay Angel at lumuhod.
“At ikaw, munting anghel,” sabi ni Ricardo. “Dahil sa kendi na binigay mo, naging matamis ulit ang buhay ko. Simula ngayon, sagot ko na ang pag-aaral mo hanggang maging doktor ka o abugado. Sagot ko na ang kinabukasan niyo.”
Sa gitna ng maruming eskinita, niyakap ng bilyonaryo ang mag-inang dating naghikahos. Napatunayan ng lahat na ang tunay na yaman ay wala sa laman ng bulsa, kundi sa lawak ng puso na handang tumulong sa kapwa.